Dijon - Lyon (194 km)

Vrijdag 9 mei

Slapen: Mc donalds Lyon (ellendig)

Vanochtend zijn we rustig opgestart. We staan tenslotte op een camping en ik wil even lekker douchen en ook Abwin doet  even kalm aan. We drinken koffie in de zon en al gauw is het tijd om op te breken. We doen onze klusjes, daar moeten we nog wel even inkomen nu we met z’n tweeën zijn. Maar we krijgen al aardig de handigheid te pakken en met een minuut of 10 rijden we de snelweg op. Vandaag moeten we weer een flinke afstand afleggen en we willen graag nog naar en leuk museum vandaag: museum des Confluences. Abwin heeft helemaal uitgezocht hoe we daar moeten komen. We mogen de stad Lyon niet in vanwege milieuwetgeving en er is een parkeerplaats op een paar kilometer afstand van het museum. We zijn eigenlijk van plan om met de step naar het museum te gaan. Dat is gisteren goed bevallen. Maar als we aankomen bij de stad, zien we het imposante glazen gebouw al snel staan en het lijkt erop dat we toch met de camper dichtbij het museum kunnen parkeren. Dat is nog eens geluk hebben! Dat dachten we toen. Snel verzorgde ik de hond en we liepen naar het museum toe. Tjonge, wat een machtig groot gebouw dit. We werden helemaal gecontroleerd en toen mochten we doorlopen. Ineens ging de telefoon. Het was Lans hij had geweldig nieuws: het bod op hun huis is geaccepteerd! Ze kunnen eindelijk aan de gang en plannen maken voor de toekomst! En dat nog wel met hun droomhuis. Wat een geweldige berichten allemaal. We waren helemaal blij en zo liepen we het museum in. Het museum zelf was heus reuze mooi, maar wij zijn eigenlijk een klein beetje verwend, we hebben al veel van dit soort musea gezien. Toch bekeken we alles met aandacht en na een uurtje hielden we het voor gezien. We liepen terug naar de camper en toen we er bijna waren, zag ik dat de voorgordijntjes open waren en op dat moment zag Abwin dat de deur openstond! Ooh nee!! Er is ingebroken! We waren heel dankbaar dat we de hond nog aantroffen in de camper. Verder was alles ongeveer weg de laptop, de iPad, de papieren, de sleutels, alles. Abwin ging gelijk zaken regelen met de verzekering en wegenwacht, want de deur is zo geforceerd dat hij niet meer sluit. Na twee uur komt er een wegenwacht en die zet met een simpele schroevendraaier de deur weer een soort van in positie. Wij zijn al blij en willen wegrijden naar de dealer om morgen een nieuw slot te laten installeren. Op dat moment rijdt de wegenwacht weg en komen wij erachter dat men echt geprobeerd heeft de camper te stelen! De versnellingspook is compleet kapot. Gelijk bellen we de wegenwacht opnieuw, maar we moeten weer achteraan aansluiten in de rij. Het wordt later en later en we zitten op een verschrikkelijke plek. Eerst leek het nog zo geweldig parkeerplaats, maar nu kunnen we wel huilen. Alles is weg, we mogen al dankbaar zijn dat de hond er nog is en de camper. Maar wat gaan we nu doen? Het blijft allemaal vrij onduidelijk. Gelukkig komt de wegenwacht rond 21 uur terug en kan hij, samen met een collega, de versnellingspook weer maken. Dat is wel fijn, maar waar gaan we nu heen? De campings zijn gesloten rond deze tijd en in Frankrijk betekent dat dat er een groot dik hek dichtgaat rondom de camping. Daar kunnen we dus niet meer heen. Een camperplaats is ook niet handig, want morgen moeten we wel naar de camperdealer om het slot te laten repareren. We besluiten om naar de andere kant van de stad te gaan waar de garage zit. Misschien kunnen we op zijn terrein overnachten? Het is een stuk rijden en we zien geen fransozen meer in deze buurt maar alleen Noord-Afrikanen. We voelen ons niet bepaald veilig, met een camper die niet op slot kan. Uiteindelijk komen we aan vlakbij het vliegveld van Lyon. De garage blijkt ook een onneembare vesting, met grote hekken. Daar kunnen we dus niet staan. Het is inmiddels 21:30 uur. Het is donker en we hebben geen flauw idee waar we moeten overnachten. We hebben een McDonald’s gezien en besluiten daar om de parkeer parkeerplaats te gaan slapen. Hopelijk zullen we dit besluit niet betreuren…